Ode aan de vaders in mijn leven

Vaderdag. Tijd voor een ode aan de twee belangrijkste mannen in mijn leven: mijn vader en de vader van mijn kinderen.

Ik ben een papa’s meisje. Altijd geweest. Hij was de stille, wijze man op de achtergrond. Ik trad in zijn voetsporen toen ik in Leuven Romaanse ging studeren. Hij moedigde me aan, gaf me vertrouwen en zette me op mijn nummer zoals hij alleen dat kon. Hoewel het met ons moe fel kon botsen en we soms hevige strijd leverden, ben ik nooit dieper geraakt dan toen hij me liet weten “teleurgesteld in mij” te zijn. Pas als je zelf kinderen hebt, begrijp je ten volle de diepe liefde waarmee je gekoesterd bent en de noodzaak van een strenge, leidende hand. Onze va was zeker niet altijd de strengste, maar als hij een grens trok, wisten we dat we maar beter konden luisteren. Maar bovenal was en is er liefde. Veel en grote liefde.

En toen kwam de echtgenoot op mijn weg. En werd mijn vader de op één na belangrijkste man in mijn leven. Ik kreeg een nieuw ankerpunt, al keerde ik graag en vaak terug naar mijn oude nest. Maar de verhoudingen veranderden. Mijn vader zette een stap opzij. Het zal hem moeite gekost hebben, maar hij gaf ons vertrouwen en gaf ons de ruimte.

Verliefd worden, een relatie krijgen verandert iemand. Je wordt een twee-eenheid. Er zijn gelijkenissen, maar ook veel verschilpunten. Toch wist ik al vrij snel dat de echtgenoot een blijvertje was. Dat we samen aan een groot avontuur begonnen. Daar hoorden voor mij – op het juiste moment – ook kinderen bij. Ik heb hem nooit liever gezien dan toen hij – uiterst voorzichtig – dat piepkleine baby’tje in zijn armen nam en tegen zich aan legde.

Twee dochters kwamen op zijn weg. Het was een stap in het onbekende. Geen zijlijn van een voetbalveld, het werd een tennisplein en een danszaal. Geen ridders en kastelen, geen soldaten en kampen, geen piraten en schepen, maar ook het prinsessenkasteel van Playmobil en alle poppen- en andere huisjes stak hij met veel plezier ineen voor zijn dames. De meisjesjurkjes en alle meisjesfrullen waar onze dames zo dol op waren (de bijpassende kousjes, jasjes, diademen en haarspulletjes) vormden een uitdaging en al droegen ze niet altijd de correcte outfit, hij deed zijn best om hen op tijd gekleed en op school te krijgen.

De leraar-echtgenoot was er altijd voor onze dames: hij pikte hen op op school, overleefde samen met hen de moeilijke uren dat hij tegelijkertijd probeerde eten te maken, hen aan hun huiswerk te krijgen en overleefde hun vermoeide huil- en ruziebuien na school. Om dan ’s avonds als de mama arriveerde, terug achter zijn schoolboeken te kruipen. Hij combineerde vele jobs en blonk uit als papa.

Hij staat er elke dag voor zijn meisjes, ook nu ze tieners geworden zijn. Vaak slaakt hij zuchten om al dat vrouwelijk geweld om zich heen en al die vrouwelijke hormonen draaien hem af en toe ook wel eens dol. Hij weet intussen perfect wanneer hij zich best terugtrekt en wanneer hij de dames de (shop)ruimte moet gunnen. Ook hij houdt zich vaak wat meer op de achtergrond, maar als hij tussenkomt, luisteren al zijn vrouwen. En af en toe, als het eens ontploft tussen de dames, is hij de enige die het hoofd koel houdt en slaagt hij er telkens opnieuw in de boel te kalmeren en te verzoenen.

Hij is mijn lief, mijn beste vriend, mijn maatje, maar de schoonste rol in zijn leven vervult hij als papa. En ik zie hem er des te liever om.

Gelukkige vaderdag!

Advertenties

One thought on “Ode aan de vaders in mijn leven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s