Tiendaagse eenzame zorgen

Nu de echtgenoot al even terug thuis is en de eerste euforie van zijn blijde terugkeer achter de rug is, is het tijd om even terug te blikken op mijn “tiendaagse eenzaamheid”. We hebben ons ook zonder de echtgenoot gerust gered, maar het was niet altijd even simpel. Niet alleen ben ik eraan gewend dat we de taken hier thuis met ons tweetjes verdelen, de echtgenoot neemt ook een groot deel van een aantal praktische zaken (o.a. boodschappen doen) voor zijn rekening. Is hij er drie dagen niet, dan valt dat niet zo hard op, maar nu hij 11 dagen in Italië zat, kwam ik soms toch voor een aantal verrassingen te staan.

Ik red het niet alleen. De combinatie van mijn professionele bestaan met het schoolleven van de kinderen is een quasi onmogelijke opgave. De jongste zat in de post-examenperiode en was dus 2 halve dagen thuis. Twee halve dagen dat ik verlof moest nemen of externe hulp diende in te schakelen. En dus sprongen oma en opa (met alle plezier) bij. Ook de jongste vond die aandacht en het onverwachte gezelschap best leuk. Maar ik kan me voorstellen dat het een onmogelijke puzzel wordt om te leggen als er geen grootouders (meer) zijn om in te springen. Zelfs al was het een normale schooldag geweest (van 8u25 tot 15u40), dan nog is zo’n dag niet te combineren met de werkuren van de gemiddelde werknemer. Ik ben immers van 7u30 tot 18u15 van huis voor mijn job. Hoe doen al die alleenstaande ouders dat dan? Komt het er dan op neer dat je als alleenstaande mama niet kan werken, omdat het niet combineerbaar is zonder hulp?

Het is mentaal en fysiek zwaar. Je hebt geen moment rust. Alles komt op jouw schouders terecht. Van je werk thuiskomen, eten in elkaar flansen, boodschappen doen, probleempjes oplossen, opruimen, de was wegwerken,… Normaal gezien verdelen wij de huishoudelijke taken hier, maar 11 dagen lang stond ik er alleen voor. En dan had ik nog het geluk dat oma en opa ook eens een avond voor eten gezorgd hadden of een mand strijk hadden doen verdwijnen. Het was doorgaan tot een uur of 10, om daarna uitgeteld in mijn bed neer te vallen. Waar je dan ligt te denken aan alles wat je de dag erna nog moet doen of de dingen die je zeker niet mag vergeten.

Je staat er alleen voor. Een conflict met de kinderen? Los het maar op. Zonder iemand om even mee te overleggen, zonder iemand om even stoom bij af te laten. Zonder iemand die je afremt of die je na afloop troost of aan het lachen brengt. Er is ook niemand die je zegt dat je wel goed bezig bent, dat het nu eenmaal normaal is dat kinderen na een vermoeiende schooldag ook wat stoom moeten aflaten, dat het niet persoonlijk is,… Er is niemand die voor jou relativeert als jij te moe bent om dat zelf nog te kunnen. Er is ook niemand die voor jou zorgt en je nog een uurtje laat liggen, “ik doe dit wel even”.

En voor mij was het dan nog gemakkelijk, want ik wist dat het eindig was, en er waren oma’s en opa’s die met veel liefde insprongen. De echtgenoot was ook maar een telefoontje verwijderd. Ik kon af en toe zijn stem horen, ik kon even stoom aflaten en hij kon me best wel troosten. Maar die tien dagen hebben me wel geleerd dat net het gewone zwaar kan zijn als je er (even) alleen voor staat. Eten dat klaar staat als je thuis komt, even een babbeltje kunnen doen over je dag of over de kinderen, het zijn vooral de onschatbare kleine dingetjes die je mist. Maar veel van die kleine dingen zijn niet evident als je het altijd alleen moet doen.

En ik denk dat we daar als maatschappij en als individu veel te weinig oog voor hebben. Ik besef gerust dat dit geen simpel vraagstuk is en dat hier geen éénduidige oplossing voor is (ik heb de antwoorden ook niet zomaar voor het grijpen), maar ergens heb ik wel het gevoel dat we een heel kwetsbare groep (alleenstaande ouders én hun kinderen) zwaar in de steek laten, als we geen pogingen doen om hier een antwoord op te vinden.

Advertenties

15 thoughts on “Tiendaagse eenzame zorgen

  1. Heel raak! Heb ik ook vaak als mijn man van huis is voor het werk. En dan bedenk ik me ook altijd dat wij ondertussen ook van 2 lonen blijven leven … itt tot alleenstaande ouders (die dus idd niet altijd een voltijdse baan hebben).

  2. Heb me dit ook al bedacht! Het lijkt me binnenkort met z’n tweeën al een gepuzzel om te vermijden dat baby van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat in de crèche moet blijven. En stel je voor dat hij/zij ziek wordt … Oma werkt nog voltijds … Respect voor wie die klus alleen klaart.

  3. Heel herkenbaar. Mijn man was vroeger al vaak weg. Vorig jaar heb ik het zelfs eens gesteld. Hij sliep toen 100 nachten niet thuis! Nu hij in het buitenland werkt, sta ik er 5 op 7 alleen voor. Dat is zwaar. En dan hebben wij, zoals Trage Gazelle terecht opmerkt, twee lonen waardoor de geldzorgen het geheel niet nog extra belasten.
    Iemand met wat meer verantwoordelijkheid dan de mijne moet daar nu toch eens werk van maken. Ik wil altijd suggesties bedenken.

  4. Ik kan na 8 jaar zeggen dat ik het wél red alleen, maar dan vergeet ik gemakkelijkheidshalve even alle tranen die ik stilletjes geweend heb uit machteloosheid.
    Het moeilijkste vind ik alleen opvoeden. Het nooit kunnen overleggen met de vader van je kinderen over hoe een situatie aan te pakken.

    • Dat vond ik ook het zwaarste moment uit de tiendaagse: in mijn eentje een conflict ontmijnen zonder ruggensteun van de echtgenoot. Het praktische lukt wel, daar word je alleen maar moe van…

  5. Ik deed het een jaar alleen, mijn zoon was toen 5-6….maar zonder hulp van mijn ouders had ik het nooit gered. Wat opvoeden betreft vond ik het wel makkelijker, ik maakte mijn regels en hoefde met niemand rekening te houden. Maar al mijn respect voor de vrouwen die het allemaal alleen doen…….

  6. Trust me, ik ken het allebei: ik was ooit een alleenstaande mama en sta er nu soms alleen voor met 3 bengels omdat mijn man soms weg moet voor zijn werk, en het is echt niet makkelijk.
    Toen ik nog alleenstaand was, was ik van ’s ochtends 7 uur tot ’s namiddags 17u à 17u30 weg van huis. En dat voor een kantoorbaan. EN met een kind van 3. Zonder hulp what so ever. Bakken geld werd er uit gegeven aan voor- en naschoolse opvang, veel slaap werd er gelaten om het huishouden te runnen als zoonlief al in zijn bedje lag en over de tranen die ik liet omdat ik de emotionele kant ook alleen moest dragen heb ik het dan nog niet…
    Ik heb een torenhoog respect voor alleenstaande ouders. Het is friggin moeilijk.

  7. Ik ben immens blij dat wij er hier niet alleen voor staan. We zijn met twee om de zorg van Tuur op ons te nemen, en hebben vaak ook hulp van mijn ouders. Ik vraag me vaak af hoe alleenstaande ouders dat doen. Immens veel respect voor hen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s