Hartjes voor papadag!

Dat ik feministe ben, zullen trouwe lezers vast en zeker al gemerkt hebben. Dat er nog werk aan de winkel is, dat weet ik. Er is nog steeds een loonkloof tussen mannen en vrouwen, ook voor gelijk werk. Vrouwen werken naar verhouding nog steeds een pak meer deeltijds om hun professionele leven zo goed mogelijk in evenwicht te krijgen met hun gezinsleven. Dat levert hen minder loon op en op termijn ook minder pensioen. Maar zolang een vrouw daar zelf uit vrije wil en met volle goesting voor kiest, heb ik daar op zich geen probleem mee.

Als je ziet van waar de vrouwenstrijd komt, dan is er al ontzettend veel gerealiseerd. En toch. Het lijkt er soms op dat we net het laatste stukje van de kloof maar niet gedicht krijgen. Dat we telkens weer net voor de finish alsnog stranden. Dat de kloof soms net weer vergroot. De laatste tijd begon ik me toch zorgen te maken dat we de verkeerde kant aan het opgaan waren. Na de verkiezing van Trump als Amerikaans president voelde het alsof we een stap aan het terugzetten waren naar de conservatieve jaren ’50 met de vrouw liefst aan de haard. En ik was er eerlijk gezegd altijd van overtuigd geweest dat we daar nu toch écht al voorbij waren.

Maar net als je je begint vragen te stellen, als je je ongemakkelijk begint te voelen bij hetgeen er zich rond jou allemaal afspeelt, dan duiken er toch ook positieve signalen op. Zo was er begin maart al presentator Thomas Vanderveken, die nadrukkelijk pleitte voor meer ouderschapsverlof voor vaders zodat ook papa’s volledig deel kunnen uitmaken van de opvoeding van hun kinderen.

En dan las ik vandaag dat de Nederlandse politicus Jesse Klaver, die momenteel deelneemt aan de regeringsonderhandelingen, op vrijdag niet wenst te onderhandelen omdat hij de voorkeur geeft aan “papadag”. Hij wil die dag liever bij zijn zoontjes zijn. En daarvoor ligt hij blijkbaar onder vuur: voor een aantal Nederlanders kan het blijkbaar niet dat hij als toppoliticus in deze fase van de regeringsvorming toch ervoor opteert om vast te houden aan zijn “papadag”.

Maar ik vind het net een ongelooflijk krachtig signaal dat hij als “machtig” man geeft: het is mogelijk om een verantwoordelijke functie uit te oefenen, maar tegelijkertijd ook tijd vrij te maken voor je gezin. En niet zomaar even hier en daar een excuusuurtje “kwalitijd”, neen, je kan op wekelijkse basis een dag bij je gezin zijn en toch nog functioneren als toppoliticus in Nederland. Je kan dus de top bereiken terwijl je voldoende tijd reserveert voor je kinderen. Iets wat in het professionele leven van vele vrouwen zo goed als altijd onmogelijk bleek. Kinderen krijgen betekende veel te vaak een stap terugzetten, 4/5 gaan werken betekende meestal dat je carrièrekansen in één klap verdwenen waren. Maar dat hoeft dus blijkbaar toch niet zo te zijn.

Ik besef heel goed dat één zwaluw de lente niet maakt. Maar misschien zet het gedrag van beide mannen met invloed hun leeftijdsgenoten wel aan om dezelfde vragen te stellen. Want ik denk dat we als vrouwen de kloof pas helemaal gedicht krijgen als onze mannen mee in de arena stappen. Als zij ten volle mee hun vaderrol willen opnemen en beleven. Als ook zij er de voordelen van inzien en hun gelijke rechten als papa opeisen. Dan hoef ik tenminste niet meer te vrezen dat ik mijn dochters te feministisch en te gelijkwaardig heb opgevoed, maar kunnen zij misschien wel dat evenwicht vinden waar ook mijn (over)grootmoeders al voor vochten.

Een gedachte over “Hartjes voor papadag!

  1. Pingback: Voorzichtig optimistisch op #vrouwendag | Tifosa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s