Wil ik beroemd worden?

famous

(www.someecards.com)

Eén van de inspiratievraagjes voor “40 Dagen Bloggen” was “Wil ik bekend worden?”. Als tussendoortje vond ik dat wel een interessante stelling. Ik heb er als kind nooit van gedroomd om in de spotlights te staan en gelukkig heb ik geen zang-, dans- of ander talent dat me instant roem zou kunnen opleveren. Ik wil zelf kunnen kiezen wanneer ik wat aan wie vertel, ik wil niet dat één of andere journalist dat voor mij beslist omdat ik nu eenmaal een bekend persoon ben en op die manier “clicks” oplever.

Maar ik droom er wel van om een roman te schrijven en uiteraard wil ik dat mijn boek gelezen wordt. Als je dat wil bereiken, dan weet je gewoon dat je voor een stuk het “mediaspel” zal moeten meespelen. Je zal je dus voor een stukje moeten blootgeven om je boek te promoten. Je zal vanuit de schaduwen de spotlights moeten instappen. Wat op zich wel een beetje  vreemd is, aangezien je bij het schrijven van een boek nu éénmaal alles vertelt wat je kwijt wil. Alles staat in het boek, meer heb ik daar niet aan toe te voegen. Maar blijkbaar hoort het erbij.

Zou ik bereid zijn om mee te spelen? Tot op zekere hoogte. Het is wel iets waarin je groeit. Twee keer al had ik er professioneel mee te maken. Zo kon ik na mijn afstuderen aan de slag in de mediawereld. 15 jaar lang heb ik sportartikels geschreven voor teletekst. Tot de dienst geschrapt werd. Het gaf me de kans om als bevoorrecht getuige de mediawereld te beleven. Veel verschil met andere werelden is er niet, alleen wordt alles uitvergroot en verandert alles heel snel. Van de ene op de andere dag kan je een ster worden, van de ene op de andere dag is je gloriemoment ook weer gepasseerd. In de spotlights hangt iedereen aan je lippen en wil iedereen wat van je. Van zodra je faam tanende is, laat men je als een baksteen vallen. Tot voor kort was je God, ineens ben en kan je niets meer. Je moet al een sterk karakter hebben om daarmee om te kunnen, om jezelf te blijven.

Interessant was wel de kans om even achter de schermen te kijken. Om te zien hoe er de ene keer iets gegeven wordt en de volgende keer iets gekregen wordt. Hoe er het ene moment besloten wordt om iets stil te houden om dan de volgende keer een “exclusief gesprek” te kunnen houden. Hoe de primeurs de ene keer aan die speler en de volgende keer aan een andere speler gegund worden.

Het was een leerrijke ervaring die me van pas kwam toen ik communicatieverantwoordelijke werd en soms ook als woordvoerster moest optreden. Ook toen was het een spel van geven en nemen: de ene keer ben jij vragende partij om jouw evenement in de kijker te plaatsen, de volgende keer wil je liefst zoveel mogelijk de boot afhouden als blijkt dat je iets moet gaan uitleggen of verantwoorden. Het was met momenten soms pijnlijk grappig omdat ik ooit aan de andere kant gestaan had en duidelijk de mechanismen herkende. Zelfs tijdens interviews blijf je geconcentreerd op het overbrengen van jouw gewenste boodschap en het ontwijken van de dingen die je niet kwijt wil.

Deed ik dat graag? Niet echt, ooit ging ik er prat op dat ik “liever niet met mijn kop op tv kwam”, maar het moest. Was ik er zenuwachtig voor? Elke keer opnieuw was het een klein beetje sterven. Na elk interview ging ik na wat niet goed was, wat ik beter had kunnen doen en wat ik eigenlijk beter niet had gezegd. Het is en blijft een leerproces en ik was nog volop lerende toen ik een andere job vond en dat gedeelte achter me kon laten.

Zou ik nu bekend willen zijn? Liever niet, maar als ik dat boek ooit geschreven krijg en ik wil het gelezen hebben, dan zal het er in deze tijden bij horen, vrees ik. Tot op zekere hoogte toch. Misschien dat ik dan nog eens opnieuw mediatraining zou gaan volgen, om te leren ontwijken. Want praten kan ik. De kunst is om op een beleefde en vriendelijke manier zoveel mogelijk te zwijgen. Op dat vlak kan ik zeker nog progressie boeken!

Advertentie

5 gedachten over “Wil ik beroemd worden?

  1. Je kunt het ook aanpakken zoals Elena Ferrante: je roman uitbrengen onder een pseudoniem en helemaal in de anonimiteit blijven. Ook een slimme vorm van marketing.

  2. Ik ben ook geen fan van voor de camera te staan. Erachter staan en training geven, allemaal geen probleem. Dan weet ik ook perfect hoe het moet en de valkuilen waar je moet opletten, maar als de rollen omgedraaid zijn is het toch wel wat anders.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s