Geheime familierecepten, lekkere herinneringen

Net een aflevering van “Het Goede Leven” gezien op één. Normaal wordt daar wel eens overheen gezapt, maar nu bleven we hangen omdat de deelnemers een “geheim familierecept” moesten delen. En dat bracht een heleboel herinneringen naar boven. Jammer genoeg ben ik er nog niet in geslaagd om mijn dochters de volledige familiegeschiedenis te overleveren, maar we werken eraan.

Wij mochten als kind telkens op onze verjaardag “ons lievelingsgerecht” kiezen. Bij mij, een winterkindje, was dat telkens witloof met ham en kaas, onafscheidelijk vergezeld van de “puree met een korstje”. Of ik koos voor het koninginnenhapje van ons moe met “puree met een korstje”. Voor dat laatste gerechtje zijn de dochters intussen ook gevallen, al heeft de mama toch nog wat hulp nodig van de oma om “het videeke” deftig op tafel te toveren. De “puree met het korstje” is dan weer het enige dat de dochters appreciëren aan het witloof met ham en kaas-geval. Hoewel ik al (ontzettend) veel pogingen gedaan heb, vinden ze het nog altijd niks. Te bitter, niet lekker. Lange tijd heb ik geloofd dat als ze het maar genoeg proefden dat ze ooit wel overstag zouden gaan. Maar dat zal (blijkbaar) niet gebeuren. En dus eten zij nuggets als ik me nog eens laat gaan met een toppertje uit mijn jeugd.

Nog een laatste familiegerechtje (uit ons Pajottenland) is “witloof met ballekes”. Ik denk dat het een variant zal zijn op gevuld witloof. Het is een éénpansgerecht: het witloof en de balletjes garen samen in één pot. De balletjes moeten trouwens ook ovaal zijn, niet rond, anders klopt het niet. Niemand kan dit gerecht zo goed maken als mijn moeder, niemand krijgt ook de smaken precies zoals ik me ze herinner. Dit heb ik zelf nog nooit gemaakt, wegens de witlooffobie van de dochters. En dus is het voor mij ontzettend genieten als we van mijn ouders eens een portie meekrijgen.

Mijn vaders moeder maakte trouwens de beste gekookte aardappelen ter wereld. Ze waren ontzettend bloemig en onderaan de pan altijd een beetje aangebakken. Niet te veel uiteraard, een beetje bruin. Het was daar telkens de moeite om de pan uit te schrapen, zodat je de gekruimelde, gebakken restjes kreeg. En omdat wij de (verwende) kleinkinderen waren, deed meter extra haar best om zo diep mogelijk zoveel mogelijk gebakken restjes op ons bord te scheppen. Soms werd dat gecombineerd met de jus van het vlees en dan at ik me als kind letterlijk ziek aan aardappeltjes met vleesjus. Bij de grootouders werd er niet zó nauw gekeken naar je dagelijkse portie groentjes, maar je mocht nooit met honger van tafel, al was het dan met een buikje gevuld met patatjes.

Daarnaast herinner ik me nog levendig de groene kan “koude koffie” die altijd klaar stond op de vensterbank voor die éne nonkel die zijn koffie koud dronk. Een familiegewoonte die ik niet geërfd heb (waarvan ik me trouwens afvraag of dat genetisch overgesprongen is naar de neven of de nichten), maar ik zie die kan nog altijd staan in de achterkamer van mijn meter “voor het geval hij die dag nog zou binnenspringen”.

Wat bij ons thuis een familietraditie was en wat ik intussen wel al heb doorgegeven aan de dochters, is bakken. Wij hadden kippen thuis, dus regelmatig (te) veel eieren. Als we weer een paar eierdozen vol hadden, dan bakten we ineens een aantal (meestal 4 als ik me nog goed herinner) vanillecakes of cakes met appeltjes. Ik denk dat ik amper 12 was toen ik al in mijn eentje aan de slag mocht. Wij bakten allemaal: ook mijn vader durfde zich af en toe wel eens aan een cake-experiment wagen. Niet altijd met evenveel succes. Soms was het deeg al in de vormen als bleek dat hij een ingrediënt vergeten was. En dan voegde hij dat alsnog toe “op het gevoel”. Soms was de cake dan net niet zoet genoeg, of was hij half gerezen en half niet – te laat bakpoeder toegevoegd 😉 – maar smaakte hij wel fantastisch.

Bakken was het eerste dat ik deelde met de kinderen en intussen gaan ze ook zelf aan de slag. Dat leidt af en toe eens tot wat mindere experimenten zoals die keer dat de oudste “fougasse” uit de Libelle probeerde. We eindigden met een plakkerige deegbrok. Bij het nakijken bleek dat ze nochtans minutieus het recept had gevolgd, maar dat het aantal opgegeven deciliters olie écht wel niet in verhouding stonden tot de rest. Of die keer dat de jongste koekjes bakte en de hete bakplaat op tafel dropte, op het nieuwe tafelkleed. De mama had het nét op tijd gezien, maar onze schone kippetjes waren toch een stukje gesmolten.

Maar meestal genieten zij (en ik) er met volle teugen van en ruikt het hele huis geweldig naar hun bakexperimenten. Dat de keuken dan achteraf een slagveld is, dat hoort er ook bij. Daar was de mama in haar jonge jaren ook geweldig goed in. Er zijn zo van die familietradities die van moeder op dochter worden doorgegeven en die je moet respecteren.

baksels-miniWe moeten dringend nog eens bakken ;-).

Advertenties

8 thoughts on “Geheime familierecepten, lekkere herinneringen

  1. Ik heb dat eens gehad met een recept voor een soort chocoladetaart. Ik volgde het recept minutieus en kreeg gewoon een harde brok chocolade die je amper kon bijten ;-). Het is inderdaad tijd om nog eens te bakken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s