A trip down Memory Lane

Wij vierden feest zaterdagavond. Ik ben namelijk al 25 jaar afgestudeerd aan de middelbare school en dan mag je wel eens een glaasje klinken, een hapje eten en even terug samenkomen met de klasgenoten van toen. Het was wel een beetje spannend, want de meesten had ik al minstens 20 jaar niet meer gezien. En dan durf je de week tevoren al wel eens wat zenuwen krijgen en al eens wat minder slapen.

25 jaar geleden al, waar zijn al die jaren verdorie naartoe? Want het middelbaar is toch een bepalende periode in je leven. De periode dat je van kind uitgroeit tot vrouw. De periode dat je doorheen je puberteit moet, in een constant wisselende klasomgeving. Bovendien bracht ik mijn middelbare periode door op de school waar ook mijn beide ouders aan de slag waren als leerkracht. Je wordt bekeken, je bent gekend als “de dochter van” en dat was niet altijd even makkelijk.

Na het middelbaar ga je studeren en je ontmoet er de liefde van je leven. Die echter toch wel een héél eindje van jouw thuis zijn thuis blijkt te hebben. Maar je bent jong en verliefd en je volgt hem. Je bouwt een nieuw leven op, ver weg van je geboorteplek. Je geeft je nestje vorm, je krijgt kinderen, de jaren gaan voorbij. Je keert vaak terug naar huis om je ouders te bezoeken, maar meer ook niet. En ineens zijn er 25 jaren gepasseerd en valt er een uitnodiging in de bus om dat te vieren. Je schrijft je in zonder er al te veel over na te denken, maar dan nadert de “date” en dan krijg je toch plankenkoorts. Wie gaat er zijn? Gaan we nog wel gesprekstof hebben? Moet ik daar echt helemaal alleen naartoe?

We waren met 25 van de 46 afgestudeerden van ons jaar. Het was fijn, het was gezellig. Er werd gebabbeld, gelachen en genoten. Je ziet klasgenoten terug, je wisselt nieuwtjes uit, je praat over je leven, je gezin, je beroepsbezigheden, over de voorbije jaren. Je haalt herinneringen op aan gebeurtenissen van vroeger, aan de leerkrachten en afwezige klasgenoten, aan de reizen die we samen maakten. Je kent de bijnamen van je leraren nog, maar bent de namen intussen wel vergeten. Je kan sommige gebeden of liedjes zo nog uit je hoofd aframmelen. Vreemd hoe sommige zaken in je geheugen gegrift staan, terwijl je andere dingen compleet gewist hebt.

klasreunieBizar hoe snel je de draad weer oppikt. Hoe weinig sommigen veranderd zijn, ook al hebben we allemaal toch wel wat watertjes doorzwommen. Hoe je in de volwassenen van nu toch nog de pubers van toen herkent. En dan kijk je op je horloge en blijkt het al 20 na 11 te zijn, terwijl je je had voorgenomen om op tijd naar huis terug te keren. Maar ja, “eens een plakker, altijd een plakker”. Dan raak je pas een half uur later écht weg en heb je nog een autorit van een uur voor de boeg. Waarin je je laat meeslepen door je herinneringen aan een intense periode in je leven. En rijd je dat hele eind naar je nieuwe thuis met een warm gevoel.

De volgende morgen vragen je puberdochters aan het ontbijt hoe het nu geweest was. En dan vertel je enthousiast over de vriendinnen van toen, hoe gezellig het was en hoe jouw herinneringen soms toch wat gekleurd zijn. Hoe zij soms een heel ander beeld hebben van jou, van bepaalde gebeurtenissen dan de beelden die in jouw hoofd zitten. Dat je het raar vindt dat ze jou “een felle” noemden, terwijl je jezelf altijd zo verlegen vond. En ben je des te verbaasder dat ook de dochters en de echtgenoot volmondig instemmen met dat “felle” ;-). (Zie je wel dat het zou meevallen, mama, moest je daar nu zo zenuwachtig voor zijn?)

En dan hoop je dat het geen 20 jaar meer moet duren voor het volgende feestje, want dat het soms zo fijn kan zijn om even terug te blikken naar een tijd dat de wereld nog voor je open lag, samen met de vriendinnen van toen. En dat het des te aangenamer is dat je dat kan doen met de rust van een 40-plusser want we “zijn nu eenmaal te oud geworden om nog tijd te steken in dingen die we eigenlijk niet willen doen”.

Rest dus enkel de vraag: waar en wanneer is het volgende feestje ;-)?

Advertenties

7 thoughts on “A trip down Memory Lane

  1. Het was een hartverwarmende avond! Die stress op voorhand (ook ik pleit schuldig) was voor niets nodig. De tijd vloog voorbij. We waren nog lang niet uitgebabbeld – dus inderdaad voor herhaling vatbaar. Maar nu hoeft het geen 25 jaar meer te duren.

  2. Zo leuk! En een tikkeltje grappig want ik ben ook wat nostalgisch geweest vandaag…
    25 jaar, dat leek zolang maar toen ik begon te rekenen zal het er veel sneller zijn dan ik dacht! De tijd gaat écht vlug voorbij… Maar wat fijn om altijd te lezen hoe jullie echt kunnen genieten van alle mooie dingen, groot én klein!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s