Gitzwart met een klein streepje licht

Onwezenlijk. In shock. En toch kwam het niet onverwacht. Toch voelden we dat dit moment er zat aan te komen. Zat ik gisterochtend toevallig in de auto toen het extra nieuws kwam om kwart na 8. Dat het erg was, voel je meteen. Je checkt je naasten, of iedereen veilig is. Je probeert te bellen, maar het telefoonnetwerk ligt plat. Dan maar sms’en. Je beseft dat er slachtoffers zullen zijn en je bent in gedachten bij de vele mensen die nu wanhopig op zoek zijn naar informatie over hun mama, papa, zoon, dochter, broer, zus, familie en vrienden. Het komt keihard aan.

Je arriveert op het werk en probeert het nieuws te volgen. Geen radio, geen tv, dus volg je zoveel mogelijk via social media. Je ziet de safety berichtjes passeren op Facebook. Je ziet je eigen gevoelens van angst en ontzetting weerspiegeld op je tijdlijn. Teveel updates, teveel foto’s, berichten over mogelijke slachtoffers. Rouwberichten van vrienden die het onwezenlijke proberen te vatten. Belgische vlaggetjes die opduiken. Angst, verdriet, woede en opluchting.

Een paar uur later duiken ook de eerste vingertjes op, zie je onder de krantenberichten ook de eerste (nutteloze) discussies opduiken. En net dan lees je een berichtje van een ex-studiegenote. “Als er mensen vanavond moeilijk vanuit Brussel thuis geraken: wij zijn thuis, kunnen kinderen opvangen van school, laat gerust iets weten! Wij wonen vlakbij scholen X en Y.” Begint #ikwilhelpen te circuleren, zetten mensen hun deuren open voor gestrande reizigers. Worden er solidariteitsboodschappen op de grond getekend in Brussel. En dan zie je voor het eerst op deze gitzwarte dag een piepklein streepje licht, een klein beetje hoop.

Je komt thuis en je valt elkaar in de armen. Je knuffelt veel. Je weet niet wat te antwoorden op het “waarom” van de dochters, maar je vertelt wel over de mensen die hielpen en wilden helpen. Je antwoordt op hun vragen, maar je schermt hen toch ook een beetje af. Je koestert dat eigen kringetje des te meer vanuit het besef dat er vandaag alweer teveel kringetjes zijn die dit niet meer kunnen. Waar het verdriet overweldigend moet zijn.

22 maart 2016. #prayforbrussels.

prayforbrussels

Advertenties

4 thoughts on “Gitzwart met een klein streepje licht

  1. Het is allemaal zo moeilijk te vatten. Ik werd ook ontroerend door de vele mensen die wilden helpen om mensen op te vangen, om bloed te geven, of die gewoon met krijt mooie boodschappen op straat schreven. Het is inderdaad misschien maar een klein streepje licht en hoop, maar ik ben zo blij dat het er was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s