12 jaar!

Morgen wordt onze jongste dochter al 12 jaar! 12. Ons kleintje wordt al een hele dame. Het gaat allemaal veel te snel, voor ons dan toch. Terwijl zij intussen bij de oudsten van de school hoort en zorg draagt voor de allerkleinste kleutertjes, zien wij ook nog steeds dat baby’tje. En toch is ze het laatste jaar hard aan het groeien. Ze wordt groot, letterlijk (het is maar een kwestie van tijd voor ook zij de mama voorbijschiet en ik officieel de kleinste in huis zal worden) en figuurlijk: de speeltijd is voorbij. Het is intussen al een tijdje geleden dat de Playmobil-huizen nog eens bovengehaald werden. Haar laatste echte Sint-cadeau was vorige maand een stikmachine: haar speelfase heeft plaatsgemaakt voor de creatieve (grote mensen-)hobby’s.

Woensdag had ze haar verjaardagsfeestje met haar klasgenootjes. Ze gingen samen cupcakes bakken. Waar wij ons vroeger zorgen maakten over hoe we in godsnaam dat gezelschap 3 uur lang zouden bezighouden, zitten we nu bijna aan het “ongewenst ouder-niveau”: dat de mama en de papa in de buurt blijven, is net ok, maar we hoefden ons liever niet meer te moeien. Ze regelden alles zelf, ze verdeelden de groepjes, ze zorgden voor het nodige materiaal, ik mocht enkel nog controleren of het eiwit wel genoeg geklopt was. En de cupcakes uit de oven halen, behoorde ook nog tot mijn takenpakket. Voor de rest bleef ik uit hun buurt.

Dat hoort bij de leeftijd en we waren het al enigszins gewend met de oudere zus. Er komt een punt in hun tienerleven dat de vriendinnen op de eerste plaats komen. En zo hoort het ook, maar dat moment komt altijd vroeger dan je verwachtte. Ergens denk je dat je bij een tweede al beter voorbereid bent omdat je het al een keertje beleefd hebt, maar dat klopt toch niet. Integendeel, net die ervaring creëert valse verwachtingen: je bouwt verder op wat je kent, wat je al doorgemaakt hebt. Maar je vergeet telkens opnieuw dat dat tweede kindje een eigen unieke persoonlijkheid heeft, met een eigen uniek levenspad.

Ook bij de geboorte van ons tweede kindje hebben wij die vergissing gemaakt. Je denkt dat een tweede makkelijker is “omdat je het allemaal al eens doorstaan hebt”, maar dat is niet zo. Eerst en vooral heb je nooit alles meegemaakt en daarnaast moet je opnieuw op ontdekkingstocht. Waarom huilt ze? Zou ze honger hebben, een natte pamper, of is er iets serieuzers aan de hand? Je bent wel rustiger: je hebt al wat ervaring en je kan de situaties (een beetje) beter inschatten. Met andere woorden: je weet beter wanneer je wel mag panikeren ;-).

Bovendien steekt een tweede ook ontzettend veel op van de oudste. Ze willen al op jonge leeftijd zo graag “meedoen” en dus spelen ze vroeger met speelgoed waar ze eigenlijk te jong voor zijn, en doen ze dingen waar ze eigenlijk nog te klein voor zijn. Terwijl je met de oudste braafjes naar het peuterspeeltuintje gaat en er blijft, loopt de jongste gewoon haar grote zus achterna “naar de grote schuifaf”. En als het niet onmiddellijk lukt, was en is de oudste er om een handje te helpen. Al kwam er af en toe ook wel protest: dat is mijn speelgoed, jij bent daar nog te klein voor…”

Wat je bij een tweede wel geleerd hebt, is aanvaarden dat je hen moet loslaten, dat je hen niet voor alles kan behoeden, dat je hen niet tegen alle pijntjes kan beschermen. Maar tegelijkertijd blijft ze ook je kleintje… Woensdag, op haar feestje, met haar vriendinnen, zag ik het meisje in wording. Zag ik de tiener die ze eigenlijk al even is. Op het einde van dit schooljaar, sluit ze alweer een luikje af, gaat ze (ook) naar de middelbare school. En vanaf dan “gaat het snel”. Maar zij is er klaar voor, zij groeit erin… en dan zullen wij maar proberen te volgen zeker?

Gelukkige verjaardag, kleintje, geniet van je dag! Je mama.

7 gedachten over “12 jaar!

  1. Dikke proficiat en geniet want voor je het weet wordt je kleine meisje zelf mama… En daar schrokken wij ook even van… Dat loslaten…mmmmm…. 🙂

  2. Hiep hiep hoera!
    Ik kijk er langs één kant naar uit om mijn jongens te zien opgroeien naar zelfzekere tieners, langs de andere kant hoop ik met hart en ziel dat ze eeuwig aan mijn rokken blijven hangen. Wreed, he.

  3. Hieperdepiep! En wat mooi omschreven! Wij zitten nog een fase minder ver. Hier gaat onze oudste zoon volgend schooljaar naar het eerste leerjaar, gelukkig nog wel in dezelfde school. Hij heeft er (een beetje aarzelend) zin in, ik vind het vooral nog heel erg spannend voorlopig…

  4. Ik ben al een paar jaartjes verder dan die 12 jaar met mijn kinderen, maar wat een heerlijke periode is dat eigenlijk. Nog klein genoeg om (als de stekels niet opzetten) lief te zijn en al groot genoeg om een heel stuk zelfstandig te zijn.
    Proficiat met en voor de dochter !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s