Een rode jas

In een stad werken heeft zo zijn voordelen. Dan kan je onder de middag snel wat boodschappen doen en dan stomweg de jas van je dromen tegen het lijf lopen. Dat overkwam me woensdag toen ik tijdens mijn middagpauze snel wat verzorgingsproducten dacht te kopen en terugkeerde met een schone rode mantel.

Ik was al een paar jaar op zoek naar een deftige mantel. Zonder succes. Telkens opnieuw tijdens het winterseizoen de winkels aflopen op zoek naar een tijdloos stuk. Min of meer neutraal, mooi afgewerkt en liefst nog schappelijk van prijs ook. En dat bleek de voorbije jaren telkens te veel gevraagd. Maar maak je geen zorgen: ik heb nog een knalrode sportieve wintervest, die ik gerust ook boven een rokje of jurkje durf te dragen. Zelfs in hevige kleuren… Ik geloof zelfs dat ze daar de hippe term colorblocking op geplakt hadden ;-). En daarnaast had ik ook nog een zwart manteltje van Esprit, maar dat had echt zijn beste tijd gehad. Dat was echt wel versleten aan de randen, maar aangezien ik geen alternatief vond, heb ik een paar jaar mijn ogen gesloten voor het verval.

Dat was overigens niet de eerste keer. Lang geleden ging ik vlak na mijn afstuderen nog een laatste keer shoppen met mijn moeder. Zij wou toen “een deftige mantel” voor mij kopen. Ik was afgestudeerd en dus meende zij dat ik er niet als een student kon blijven bijlopen. Dat ik in mijn studentenjaren een zwarte (volgens haar “rouw”)mantel van mijn oma prefereerde, kon er bij haar niet in. Dat was gedateerd, dat was oud, dat deed je niet. Achteraf gezien deed ik toen al van “vintage”, maar daar was mijn moeder het toen absoluut niet mee eens. “Geen stijl, niet deftig, en zo kon ik ABSOLUUT niet gaan werken.”

Enfin, het was die dag een vruchteloze strooptocht. Want als ik iets in mijn hoofd heb, dan kan ik daar koppig in zijn. Ook toen al kocht ik liever niks dan iets waar ik niet 100% achterstond (en dat ik dus zo min mogelijk zou dragen). Tiens, van wie zou de oudste dat trekje toch geërfd hebben? Tot mijn toen redelijk wanhopige moeder mij een winkel binnensleurde waar ze zelfs mantels op maat maakten. “Als je het hier niet vindt, dan zal je nergens je smaak vinden.”

Eerlijk, ik vond het van buiten gezien maar een ouderwetse winkel. Voor oude madammen, dacht ik toen en veel goesting om er binnen te gaan, had ik niet. Laat staan dat ik van plan was om er met een mantel terug buiten te stappen. Maar ik vond er wel een winterjas naar mijn zin. Een zwarte A-lijn, lang genoeg, met ingebouwde sjaal. Dol was ik op die mantel. Jarenlang was ik stiekem blij als de winter weer in aantocht was en ik mijn lievelingsjas weer mocht bovenhalen. Ik droeg er ook zorg voor: na elk seizoen bracht ik mijn mantel trouw naar de stomerij om hem zo lang mogelijk mooi te houden.

Het was een ruimvallende mantel. Ruim genoeg om een zwangere buik lekker warm te houden. En dus droeg ik de mantel nog altijd toen ik zwanger was van onze jongste, 10, 12 jaar later. Maar toen had de mantel écht zijn beste tijd gehad. Hij was écht versleten en na die winter heb ik ‘m met spijt in het hart in de kledingcontainer gedropt. Jammer genoeg bleek “de oude madammenwinkel van toen” intussen gestopt. Ik had toen liefst gewoon terug dezelfde mantel gekocht ;-)! De jaren erna was het behelpen. En dan maar iets nemen dat het meest in de buurt kwam van het ideaalbeeld, maar het toch net nooit was.

De laatste 3 jaar heb ik veel rondgekeken en gezocht, maar nooit gevonden. En dus lieten we het maar zo. Ik had nog een mantel en na alweer een vruchteloze zoektocht vond ik dat die uiteindelijk nog nét door de beugel kon. Tot woensdag dus. Snel even langs de Inno om wat verzorgingsspulletjes te halen. Toch even op de vrouwenafdeling passeren: ik heb ook nog minstens één dikke winterpull nodig, maar ook daar weet ik perfect wat ik wil. Alleen jammer dat die modeontwerpers daar nooit rekening mee houden ;-).

rode jasOp weg naar beneden vanuit je ooghoek één rood manteltje spotten. Toch maar even gaan kijken en het toevallig in jouw maat vinden. En eigenlijk onmiddellijk voelen dat dit het is. Het passen en gewoon weten dat het perfect is. Geen moment twijfelen en het mee naar huis nemen. Thuis keifier je aanwinst showen. De dochters en de echtgenoot die (gelukkig) ook enthousiast reageren. Of het wel warm is? En of het wel praktisch is? Bwah, is dat echt belangrijk ;-)?

De jas daarna voorzichtig weghangen, want we sparen ze nog voor de feesten… want zeg nu zelf, als dat zwarte manteltje vandaag nog door de beugel kan, dan lukt dat ook nog wel tot Kerstmis zeker? Want nu we eindelijk de ideale mantel gevonden hebben, wil ik daar minstens 10 jaar van kunnen genieten ;-)!

Advertenties

4 thoughts on “Een rode jas

  1. Zo’n schone mantel! Ik ben ook op zoek naar een nieuwe jas, maar loop ook liever met een gescheurde versleten jas rond dan geld te geven aan een jas die niet het van het is. Misschien moet ik toch eens in de inno gaan kijken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s