Waarom ik dol ben op mijn dochters

Vorige week een interessant artikel gelezen op De Standaard: “Ouderschap is erger dan dood partner” en dat wil ik toch even relativeren. Kinderen krijgen is inderdaad een ingrijpende gebeurtenis: je leven wordt op zijn kop gezet, het draait niet meer om jou of je partner. Ineens draait het enkel en alleen om dat kleine wezentje. Van de ene dag op de andere verandert je leven drastisch. Je krijgt een kindje, dat volledig van jou afhankelijk is.

Het is wennen en het is soms zwaar. Bij het eerste voel je je heel vaak machteloos: dat kleintje weent en je weet niet waarom. Bij een tweede begin je met wat meer vertrouwen (het is bij dat eerste toch al gelukt, dan zal je een tweede ook wel groot krijgen zeker) en toch kom je al snel tot de conclusie dat je toch niet kan vergelijken. Dat je dat tweede wezentje opnieuw moet leren kennen, dat je je opnieuw moet aanpassen. En dan hebben we het nog niet over ziektes (die altijd ongelegen komen) of het slaapgebrek waardoor je al eens sneller uit je krammen schiet (tegen je partner of godbetert je kinderen zelf).

Het is geen roze wolk, maar om nu te zeggen dat het erger is dan het verlies van je partner? Dat vind ik er nu toch ook ferm over. Want er zijn ook zoveel mooie momenten. Ik heb mijn man nooit liever gezien dan het moment waarop hij onze dochters voor het eerst in zijn armen hield, o zo voorzichtig. Alsof hij bang was onze meisjes te breken. De ontroering toen we elkaar in de ogen keken en zeiden “dit is ons kindje, dat hebben wij samen gemaakt”. Of toen hij de jongste ’s avonds tijdens haar weenuurtje van me overnam en zei: “ga jij nu maar even slapen, ik troost haar wel een tijdje”.

lachende dochters_miniHun eerste lachjes, hun eerste groentepapjes, hun eerste woordjes, hun eerste schooldag,… Zoveel herinneringen die ik koester. De vele knuffels, de vele “ik zie je graag, mama” of “mama, je bent zo mooi”. De interactie tussen onze twee meisjes: de oudste die haar kleine zusje deed schateren van het lachen. Of die het gehuil van het kleine zusje niet kon horen en haar dan maar het flesje gaf (van haar popje). De vele “verhaaltjes” die de oudste haar zus vertelde in de wagen en de jongste die maar om meer bleef vragen: “nog verhaaltje, nog verhaaltje”.

En ja, natuurlijk waren ze regelmatig ziek, natuurlijk zat het er hier ook wel eens serieus tegen en deden ze elkaar zeker ook wel eens pijn. Natuurlijk kampten ook wij – zeker het eerste jaar – regelmatig met acuut slaapgebrek waardoor het wel eens serieus stormde of waardoor onze lont veel te kort was, ook voor de kinderen. En natuurlijk was ik onzeker, vroeg ik me elke keer opnieuw af of ik het wel goed deed. Voelde ik me schuldig als ik (over)werkte omdat ik niet bij de dochters was. En net even schuldig als één van de dochters ziek was en ik niet kon gaan werken…

Intussen zijn ze 14 en 11. Het verzorgende aspect wordt minder. Ze kunnen nu ook luid en duidelijk verklaren wat er aan de hand is of wat ze anders willen. Het stormt hier nog wel eens, tussen onze meisjes onderling of met hun ouders. Ze zijn mondiger geworden, ze protesteren, ze willen hun zin doorduwen en worden lastig als dat niet lukt. We maken ons nog altijd zorgen (vinden ze hun draai wel?) maar we leren hen loslaten, we leren vertrouwen te hebben, in hen én in onszelf.

slapende dochters_miniJa, een kind krijgen is ingrijpend. Je leven verandert, onherroepelijk en voorgoed. Maar ik had niet anders gewild. Het moederschap heeft me veranderd, zachter én sterker gemaakt, veel rijker dan ik ooit voor mogelijk hield. Ik heb gevloekt, ben bang geweest én volledig uitgeteld. Maar ik heb zoveel genoten, traantjes weggepinkt en gelachen. En elke avond, als ik voor het slapengaan nog even bij de kinderen langs ga, ze in hun bed zie liggen, rustig slapend, dan was en is het dat allemaal waard.

Advertenties

9 thoughts on “Waarom ik dol ben op mijn dochters

  1. Hoe vreselijk die titel! En mijn gottekes, de kids zijn hier nog maar een dagje “weg” overdag, en ik mis ze al heel erg 😦 😀 Om ze ’s avonds af en toe opnieuw te vervloeken omdat ze te wild/gek/… zijn :p Maar ik zou ze voor géén geld ter wereld willen missen!!! 🙂 Mooie reactie van jou!

  2. Ik herken je logje helemaal… Heb er pas ook over geschreven. Wij staan al een paar jaar verder, maar het gevoel blijft hetzelfde…
    En als partners heeft onze kroost ons alleen maar dichter bij elkaar gebracht… 🙂 Na bijna 2 jaar geleden B bijna verloren te hebben, besef ik des te harder dat ik zowel voor mijn kinderen als voor hem onvoorwaardelijk mijn leven zou geven! Je hebt mooi geschreven 🙂

  3. “Kindjes krijgen is net zoals een tattoo in het midden van je gezicht zetten”, heb ik ooit ergens gehoord/gelezen… Beetje heftig maar er zit wel wat waarheid in… Het verandert je leven zo hard! Mama worden is het beste wat mij ooit overkomen is en een leven zonder hen is geen leven meer maar zo af en toe een dagje kinderloos zijn…. heerlijk :-).

  4. Ik vind dit ne moeilijke. Ik zie mijn kinderen ongelooflijk graag, maar eigenlijk vind ik het moederschap (in combinatie met werken) ook ongelooflijk zwaar. En doordat het zo zwaar is, ben ik denk ik ook vaak minder gelukkig, terwijl ik mijn kinderen toch niet minder graag zie 😉

    • Daar heb je inderdaad gelijk in. Ook ik vind de combinatie van al onze rollen ongelooflijk zwaar. Voor een stuk kan je dat wijten aan onze eigen drang naar perfectie in al onze rollen (bij mij toch). Voor een stuk zou de maatschappij het ons wat makkelijker kunnen maken. Maar desondanks zijn mijn meisjes wel mijn grootste geluk en rijkdom. Ook al zijn er ook die andere momenten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s