“True detective” of het gevecht om het “kaske”

Opgroeiende dochters in huis is een zegen. Ze worden zelfstandiger, ze hangen niet meer constant aan je rokken, je krijgt terug tijd voor jezelf. Je kan al eens een boek lezen of een uurtje ongestoord in bad gaan rimpelen. Alleen, ze blijven ook langer op. Waar je vroeger nog een hele avond had om op te ruimen, wat in het huishouden te doen of gewoon uitgeteld voor de tv te hangen, schuift de bedtijd van de dames in huis stilaan verder en verder op. En komt dat dichter en dichter in de buurt van de mijne. Zeker in de vakanties.

Aangezien de dochters sowieso kunnen uitslapen, mogen ze in de vakantie zonder problemen een uurtje langer opblijven dan normaal. Leuk, maar dat wil wel zeggen dat ze (af en toe) mee voor tv zitten. En mee bepalen naar wat er gekeken wordt. En dat de tijd dat wij het voor het zeggen hebben, beperkter wordt. Aangezien ik momenteel de enige in huis ben die buitenshuis werkt, wil ik immers ook graag nog min of meer op tijd in mijn bed.

true-detective_miniIs dit héél erg lastig? Uiteraard niet, want er is geen bal op de tv. Op dat ene programma na. Wij volgen momenteel met zijn tweetjes “True Detective” op Canvas. Enfin, we nemen dat op en kijken als we er eens tijd voor hebben. Wat dus momenteel een klein beetje tegenvalt ;-). Zeker omdat het dan ook nog eens een verschrikkelijk spannende serie is, die het vooral moet hebben van de bevreemdende sfeerschepping. Veel krijg je niet te zien, de serie suggereert vooral heel veel, maar er heerst een heel eng sfeertje. Ik vind “True Detective” wel een beetje creepy. Afgrijselijk goed ook, op een eenzaam hoog niveau geacteerd (Matthew McConaughey en Woody Harrelson schitteren!).

Nu ben ik helaas gezegend met een enorm groot inlevingsvermogen. Ja, ik heb ooit luidop in de cinema verwittigd “pas op, achter u”. Of die keer dat we naar Jurassic Park gingen en ik een meter de lucht in vloog toen die domme beesten ineens langs achter de hut binnen kwamen. Zelfs een Disney-film kan mij tot tranen toe bewegen (of beter, bijna elke Disney-film). Ik kan zelfs tranen met tuiten huilen om de dood van een personage in een populaire serie. Zo erg zelfs dat ik met rode ogen moet gaan werken en de collega’s moet uitleggen dat er helemaal niks ernstig aan de hand is, dat ik alleen tv gekeken heb op de hometrainer.

En dus ben ik erg vatbaar voor het enge sfeertje van “True Detective”. En dus zie ik dat eigenlijk liever niet ’s avonds voor het slapengaan. Anders droom ik weer onrustig, heb ik alle geluidjes ’s nachts gehoord en word ik ’s morgens doodmoe wakker. En dan is het  wel een klein beetje ambetant dat onze dames zo laat gaan slapen. Maar om dan niet te kijken, dat gaat ook niet meer: “True Detective” is gewoon te goed om te missen!

PS: De vakantie loopt stilaan op zijn laatste benen. Het wordt tijd dat de dochters weer in hun schoolritme komen. Dat geeft ons dan toch een uurtje extra ;-).

11 gedachten over ““True detective” of het gevecht om het “kaske”

  1. Prachtige serie! En dat inlevingsvermogen ken ik. Vooral als ik zwanger ben. Ik heb eens for real een schoen naar Walter White zijn kop gesmeten.

  2. Ik heb het daar soms moeilijk mee dat onze kids zolang wakker blijven in het weekend en vakantie, want er schiet dan niks over,……en huilen bij Disneyfilms en wanneer er mensen sterven, count me in,.doos kleenex staat altijd bij mij 🙂

  3. dat inlevingsvermogen is de reden waarom ik alleen maar naar romantische films kijk als de wederhelft uithuizig is, anders lacht die mij uit omdat ik weer tranen in mijn ogen heb 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s