Traditioneel rollenpatroon

Het is Paasvakantie en ook ik heb een weekje verlof. De druk mag even van de ketel. Het was nodig. De voorbije weken kwam alles samen: het boek van de echtgenoot, examens van de dochter, drukke weken op onze normale jobs. Ik heb het gevoeld: de schouders zaten aanhoudend vast (elk om de beurt) en de migraineaanvallen begonnen steeds sneller op elkaar te volgen. Ook de echtgenoot heeft het zwaar gehad: de griep die hem half februari zwaar te pakken had, heeft nog een paar weken in zijn lijf gehangen.

IMG_4277Maar het volgende project stond al op ons te wachten: onze uitbouw/veranda. Het eerste stuk doen we zelf: we metsen zelf de paar muren die er toch zijn. En dus zitten we deze week wel in een heel traditioneel rollenpatroon: de echtgenoot klust en metst buiten, ik zorg voor eten op tafel en werk het huishouden bij. Ik ruim op, doe boodschappen en werk de berg was en strijk bij. En ik haal er eerlijk gezegd ontzettend veel voldoening uit. Het is fijn om eten op tafel te brengen voor de werkende mensen, het is fijn om eindelijk nog eens bij te zijn met het huishouden. Deze namiddag had ik voor het eerst in weken zelfs tijd om nog eens een boek uit te lezen (in het zonnetje).

Soms is het gewoon fijn om eens even rustig thuis te zijn, om te zorgen. Jammer dat we daar in de hectiek van het leven zo weinig tijd voor hebben. Jammer dat het huishouden doen nu bijzaak geworden is, terwijl dat het hele leven van mijn grootmoeders was. Terwijl zij daar evengoed voldoening uit haalden. Zou enkel dit mijn hele leven kunnen zijn? Neen, natuurlijk niet. Ik heb met veel plezier gestudeerd en ik geniet er nog altijd van om mijn hersenen te gebruiken. Ik haal ook ontzettend veel voldoening uit projecten die ik succesvol kan afronden of uit de coaching van mensen in de professionele sfeer. Ik kan me niet voorstellen dat ik de hele dag zou vullen met enkel het huishouden.

En toch. Soms vraag ik me af hoe Oma en Meter zouden reageren als ze ons zo bezig zouden zien. Hard werken, ’s avonds het huishouden tussendoor proberen te doen en af en toe quality time spenderen aan man en kinderen. Mijn grootouders waren zo fier toen ze me naar de unief zagen gaan, ze hebben mijn traject gevolgd en Oma en Opa en Meter hebben de echtgenoot nog leren kennen. Oma heeft zelfs mijn beide kinderen nog gekend. Mijn grootouders hebben keihard gewerkt om hun kinderen een beter leven te gunnen. Zeker langs moederskant, met 8 kinderen, zal dat geen evidentie geweest zijn. Ze waren fier op ons, ze waren op het einde tevreden dat het goed met ons ging.

Maar wat is goed natuurlijk? We leven in een maatschappij waar “goed” vertaald wordt als (materieel) succesvol. Waar we “er” pas zijn als we verschillende keren per jaar op reis gaan, als we een mooi, groot huis hebben, de nieuwste snufjes, de nieuwste, grootste auto… Ergens onderweg zijn we de essentie kwijtgeraakt denk ik. En vraag ik me af of het dat was waar onze grootouders zo hard voor gewerkt hebben. Zouden zij hun naoorlogs leven van toen inruilen voor het onze? We hebben het inderdaad nooit (materieel) beter gehad in ons leven, maar daar betalen we in mijn ogen vaak een hoge (kwalitijds)prijs voor.

Ik had het mijn grootouders graag nog eens gevraagd, maar toen ik hen verloor, stond mijn volwassen leven nog maar in zijn kinderschoenen. Ik was toen volop aan mijn weg aan het timmeren. Toen ik voor het eerst stil stond en me vragen stelde, waren zij er niet meer. Al hoor ik in gedachten nog vaak Meters standaardantwoord op mijn vele levensvragen als tiener. “Mo menneke toch!” En dan liet ze me praten, vertellen, wenen, lachen en redeneren, tot ik tot een conclusie kwam. “Ziede wel da ge dat zelf kunt…”

10 gedachten over “Traditioneel rollenpatroon

  1. *verwaterd* Ik heb ook zin om er hier in te vliegen 😀 (uitbouw en zolder), nog eventjes geduld 🙂 Het ziet er alvast heel veelbelovend uit jullie uitbouw!!! En inderdaad, dat zorgzame kan zoooo zalig zijn hé! Geniet ervan!

  2. ik vraag het me soms ook af, of di( “beter” is… we hebben veel meer mogelijkheden, dat wel. Mijn grootmoeder MOEST stoppen met werken toen ze zwanger was en het lijkt alsof ze het haar dochters nooit vergeven heeft dat ze haar professionele leven verprutst hebben, gewoon door geboren te worden. Zij had maar wat graag een deel uitgemaakt van onze generatie, dat weet ik zeker.
    Vandaag kunnen we als vrouw gaan werken, zijn we onafhankelijker dan ooit, hoeven we niet bij man en haard te blijven als we dat niet willen… anderzijds: wie er bewust voor kiest om thuis te blijven, moet het ook stellen zonder alle luxe die we de laatste generatie hebben opgebouwd. En als de man dan toch weg gaat… dan zit je daar zonder inkomen, zonder pensioen. We lopen dus ook meer risico.

    • Vroeger was het of… of, nu is het en… en. Ergens onderweg hebben we de en/of gemist. Of hopelijk evolueren we er nu naartoe… Ik snap heel goed de frustratie van je grootmoeder. Het moet heel erg zijn dat je een job die je graag doet moet stoppen omdat je kinderen krijgt. Nu lijkt ons privéleven op de tweede plaats te komen en moeten we vooral opleveren. Ik had graag eens de mening van mijn grootouders daarover gehoord. Of ze net als vroeger met één zin alles in perspectief zouden geplaatst hebben…

  3. Ik vind wat je schrijft erg herkenbaar en stel me steeds vaker de vraag welk leven ik nu eigenlijk wil. Want zoals het nu gaat vind ik het niet in evenwicht, niet fijn, niet vervullend.

  4. Héél mooi en realistisch geschreven, kan ik zéker erg smaken.
    Ook herkenbaar, dat praten met de grootouders. Tijden veranderen hé?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s