Even een code kraken in de cinema?

imitation game_miniVan tijd tot tijd gaan wij graag naar de film. In onze jonge jaren, toen we nog geen kinderen hadden en aan de bron (lees: in Leuven) zaten, deden we dat vaak. Ik denk niet dat er in die tijd blockbusters uitkwamen zonder dat wij ze gezien hadden. Bovendien hadden ze toen in Leuven nog de Studio’s en kon je ook de alternatieve films zonder problemen zien.

Met het afstuderen, samenwonen en werken raakte onze bioscoopliefde al een beetje in het slop. Maar toen kregen we kinderen en duurde het een hele tijd voor we nog eens het huis uit raakten voor langer dan een etentje. Voor de grote films was het in die jaren wachten op de tv-première…

Intussen is alles wel terug in de plooi gevallen. Onze dames zijn al wat groter; ze komen bijna op de leeftijd dat ze de mama en de papa cinematickets cadeau zouden doen om ons toch maar zeker het huis uit te krijgen. En zo raken we de laatste jaren al eens terug in de cinema. “Twelve years a slave”, “The Broken Circle Breakdown”, “Rundskop”,… zagen we de laatste jaren toch op het grote scherm. (Net als “Frozen”, “Brave” en “Rapunzel”, maar dat is dan weer een andere categorie 😉 )

Vorige week zagen we “The Imitation Game” en we waren onder de indruk. We waren allebei eigenlijk wel een beetje benieuwd hoe ze nu feitelijk die Duitse Enigma-code gekraakt hadden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ik stelde me papiertjes vol rare geschriften of nonsens woorden voor. Ik dacht dat ze per toeval én met veel geluk op de sleutel gestoten waren en daardoor de oorlog met een paar maanden ingekort hadden.

Maar zo gebeurde het dus niet. Het raadsel werd volgens de film opgelost door een geniale wiskundige met autistische trekjes, Alan Turing. Hij bouwt samen met een groep medestanders een computer-achtige machine, die dankzij een beetje geluk op het juiste moment erin slaagt de Duitse Enigma-code te ontcijferen. De groep houdt dat stil om zo de Duitse communicatie te kunnen blijven volgen tijdens de oorlog. De Turing uit de film, met verve neergezet door de Britse acteur Benedict Cumberbatch (die daar terecht een Oscar-nominatie voor kreeg) is geen cadeau om mee samen te werken. Eigenzinnig, koppig en communicatief onmondig. Bovendien blijkt hij nog een pijnlijk geheim te verbergen, een geheim dat uiteindelijk tot zijn ondergang zal leiden.

Het is een uitstekende film, met acteerwerk van hoog niveau. Vooral hoofdrolspeler Benedict Cumberbatch, die de film zo goed als in zijn eentje draagt, schittert. Wel blijf je met een ongemakkelijk gevoel achter. Een held van de natie, iemand die een waardevolle bijdrage levert aan het versnellen van het einde van Wereldoorlog II, een briljant wiskundige met de nodige pioniersbijdragen aan de wetenschap, wordt omwille van één (persoonlijk) geheim verstoten uit diezelfde maatschappij. Het waren andere tijden, we zijn intussen geëvolueerd,… blablabla. Maar na de film stel je je wel de vraag of we intussen wel beter doen in onze aanvaarding van andersdenkenden of “anderszijnden”. De film dwingt je om toch even voor de spiegel te gaan staan en even na te denken over jezelf en jouw houding.

Wint Benedict Cumberbatch een Oscar? Dat zou me ten zeerste verwonderen. Daarvoor is zijn personage in de ogen van de Academy allicht net ietsje te veel en te expliciet “anders”. Jammer, want het zou een sterk signaal zijn dat je mensen nooit mag be-/ veroordelen om wat ze zijn.

Maar als je een fijne, spannende en leerrijke avond in de cinema wil beleven én je geld goed wil spenderen, dan is “The Imitation Game” zeker een aanrader!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s