Pantoffelheld in de sneeuw…

Ik ben een winterkind. Ik ben dol op sneeuw, vrieskou, donkere dagen, warmte en gezelligheid binnen. Of beter, dat was ik. Voor ik door de sneeuw reed. Toen was de liefde snel over.

Geboorte van een trauma

sneeuwspreukEen paar jaar geleden, op een mooie novemberzondag, reed ik met de kinderen naar mijn ouders. Het was Oma’s verjaardag geweest, we zouden met de hele familie feest vieren. Onderweg naar mijn ouderlijk huis zette ik de echtgenoot af op zijn bijjob. Ik zou hem ’s avonds terug oppikken. Het was een gezellige dag. Het eten was lekker, het gezelschap was goed en in de loop van de namiddag begon het lichtjes te sneeuwen. Een prachtige dag met andere woorden.

Tot ik telefoon kreeg van één van mijn toenmalige freelance medewerkers. Hij was onderweg voor zijn avondshift, maar wou me verwittigen dat het “volledig dicht zat” en dat hij de start van zijn shift zeker niet zou halen. Echt ongerust maakte ik me nog niet; ik had nog wel even voor ik de echtgenoot moest oppikken. Maar het bleef sneeuwen. En stilaan slipten de straten dicht. En dus besloot ik – iets vroeger dan normaal – toch al maar richting de echtgenoot te vertrekken.

Het zou een rampzalige rit worden. Ternat-Vilvoorde, normaal gezien een dik halfuurtje, bleek problematisch. Ik raakte met moeite de autostrade op en stond toen stil… en bleef stilstaan. Bleek dat in Groot-Bijgaarden de oprit richting Bergen afgesloten was. Daardoor moest iedereen de ring op richting Zaventem… Bovendien is het stukje bij het oprijden van de ring in Groot-Bijgaarden écht wel bergop. Niet steil, niet dramatisch, maar daar en toen wel problematisch voor vrachtwagens. Die raakten niet omhoog en schoven achteruit.

Met 2 kleine meisjes achterin de auto hield ik de echtgenoot op de hoogte van het gebrek aan vorderingen… tot ook de gsm het voor bekeken hield. Toen was het kwart voor 7 en was ik al anderhalf uur onderweg. Het zou nog tot rond half negen duren eer ik eindelijk bij de echtgenoot raakte. Die had zich intussen zorgen zitten maken: hij had op het nieuws de beelden gezien van vrachtwagens die de brug in Vilvoorde niet opraakten en wist dat ik daar ergens met onze 2 dames rondreed. Gelukkig waren zij rustig in slaap gevallen. Dat de mama toen af en toe even panikeerde, hebben zij niet geweten.

Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest als die avond, toen we de echtgenoot eindelijk bereikten en ik het stuur aan hem kon overlaten. We hebben die avond verder de binnenwegjes genomen. Het heeft lang geduurd voor we eindelijk veilig thuis waren. Een trauma was geboren 😉

Een tweede paniekaanval

Sinds die ene zondag probeerde ik sneeuwrijden zoveel mogelijk te mijden. Thuiswerken kon én als er sneeuw voorspeld werd, maakte ik gretig gebruik van die mogelijkheid. Een bezoekje aan de (groot)ouders werd uitgesteld als het weer onvoorspelbaar winters was.

Maar uiteraard heb je niet alles in de hand. En zo gebeurde het een paar jaar geleden toch weer dat ik de sneeuw door moest. Het was de laatste donderdag voor de kerstvakantie. De avond van de oudercontacten. ’s Namiddags begon het te sneeuwen. Even getwijfeld, maar uiteindelijk toch vrij vroeg naar huis vertrokken, in een kansloze poging om de avondspits alsnog voor te zijn. Maar uiteraard was ik niet de enige die zo redeneerde. In eerste instantie ging alles vlot. Ik haalde Mechelen nog redelijk probleemloos.

Bij het inrijden van Mechelen was ik nog optimistisch. Ik heb toen nog naar huis gebeld om te melden dat ik het oudercontact allicht toch nog zou halen. Het bleek een beetje voorbarig, want Mechelen stond volledig vast. In de vroege namiddag, bij de eerste sneeuwval, bleken een aantal vrachtwagens de bruggen in Mechelen-Zuid niet te verteren. Gevolg: beide bruggen waren redelijk lang volledig versperd geweest en dus stond alles stil. Toen ik drie kwartier later amper een paar meter opgeschoven was, moest ik de echtgenoot verwittigen dat het oudercontact er dan toch niet inzat.

Het zou die avond uiteindelijk een kleine 4 uur duren eer ik de afstand Vilvoorde-thuis vol maakte. Toen ik Mechelen eindelijk uitreed, begon het opnieuw hevig te sneeuwen. Met trillende benen reed ik amper 30 km/u uit angst om te slippen, maar ik werd wel vlotjes ingehaald door de Lijnbussen, die blijkbaar geen last hebben van gladde wegen. Ik was volledig op toen ik ons huisje haalde…

Nooit meer?

sneeuwspreuk2Vanmorgen had het weer gesneeuwd, maar gelukkig viel het al bij al nog mee. Er stonden wel weer geweldig lange files deze morgen, maar écht glad was het in de Kempen niet. Bovendien ben ik intussen een paar keer van job veranderd: autostrades zitten er voor mij niet meer in. Ik heb mijn sneeuwtrauma voorlopig dus min of meer onder controle, maar een winterkind zou ik me toch niet meer noemen. Geef mij maar zon en zomer, alstublieft 😉

9 gedachten over “Pantoffelheld in de sneeuw…

  1. Ik snap je gevoel heel goed als ik echt de weg op zou moeten naar mijn werk ofzo. Maar wanneer er sneeuw ligt en ik heb geen afspraken wordt het kleine kind in mij wakker, ik pak de auto en rijd naar het grote parkeerterrein achter mijn huis. Al slippend breng ik daar wat tijd door, zulk speelplezier heb je in de zomer niet 😉

  2. Herinner me die dagen ook nog
    Die novemberzondag heb ik wel beslist om na een telefoontje aan de echtgenoot dat hij de 2 oudste van de chiro moest halen en maandagmorgen naar school brengen, ik met de 2 kleinste bij mama bleef slapen. Ik zag de rit Lennik – Vilvoorde niet zitten … Het stuk van de sporthal naar het centrum was al een beproeving geweest …
    Die donderdagavond liepen alle oudercontacten in de soep …. en heb ik kennis gemaakt met de stenen van onze straat of het ijs erop en sindsdien snap ik de uitdrukking sterrekes van de pijn ook 😉

  3. Pingback: Winterse examens #as we speak | Tifosa

  4. Pingback: Zonnekind | Tifosa

  5. Pingback: Stommiteiten – blauwe knieën | Tifosa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s