Honden en vuurwerk, geen goede combinatie!

Indie5_miniVandaag exact 2 jaar geleden, op oudejaarsavond 2012, vierden we de overgang van Oud naar Nieuw bij ons thuis. We hadden gezelschap en waren volop in de keuken bezig toen het ondenkbare gebeurde: ons Indie was verdwenen.

Omdat ons hondje een blaffertje is, zeker als er “onbekend” volk in huis is, hadden we haar even in de tuin gezet. We hadden haar daar ook even laten zitten, zodat ze “haar ding” nog kon doen voor het vuurwerk zou losbarsten. Toen we haar na een tijdje wilden binnenlaten, bleek ze echter onvindbaar. De paniek die toen volgde, is onbeschrijfbaar.

Wat was er gebeurd? Blijkbaar had één van de verre buren het al rond 20 uur in zijn hoofd gehaald om vuurwerk af te steken. Wat wij niet (bewust) gehoord hadden, aangezien wij op dat moment volop in de keuken bezig waren, met een dampkap en een frietketel op en met een veertiental mensen in huis. Ons Indie moet daarop in paniek geraakt zijn en heeft zich door een minuscule opening in de omheining gewurmd. (Het heeft ons achteraf dagen gekost om het gat te vinden waar ze doorheen geraakt is). Ze is dan gaan rondzwerven.

Toen we constateerden dat ze weg was, konden we dat in eerste instantie niet geloven, maar we zijn wel onmiddellijk gaan zoeken. De echtgenoot en ons bezoek zijn haar normale wandelparcours afgestapt. Toen dat niet uithaalde, zijn we ook met auto’s langs de baan beginnen zoeken. Wij wonen immers in een zijstraat van een redelijk grote baan. Na een uurtje heb ik ook de politie gebeld. Die avond is ons Indie 2 keer gesignaleerd. 2 keer heeft de politie ons gebeld om dat te melden, 2 keer zijn we gaan zoeken, maar waren we te laat.

Het was een jaarwisseling in mineur. Voor ons en voor de kinderen. En voor ons bezoek uiteraard. We hebben afgeteld, we hebben geproost op het nieuwe jaar, maar het was met een ferme krop in de keel.

Toen het bezoek vertrokken was, heb ik onmiddellijk een post op mijn facebookpagina geplaatst, met een foto van ons Indie erbij, met de vraag om zoveel mogelijk te delen. Na een korte nacht (van ons allemaal, ook onze kinderen hebben toen zeer weinig geslapen) vroeg de oudste of ze affiches mocht maken en of ze die mochten gaan ophangen bij de bakkers (ongeveer de enige zaken die op zo’n dag open zijn). Ze waren toen al heel de straat én de omgeving afgelopen om te gaan vragen of iemand soms ons Indie gezien had.

In de namiddag werden we in de omgeving van Gent verwacht, voor de verjaardag van een neefje. Van bij ons thuis is dat toch een dik uur rijden. Toen we net gearriveerd waren, kreeg ik telefoon. Van een vrouw uit de buurt, die de affiche van de kinderen bij de bakker gezien had, én die ons Indie in beeld had. Die verschillende keren geprobeerd had ons Indie te lokken, maar onze wantrouwige én schrikachtige hond niet meekreeg.

We hebben onmiddellijk de schoonouders gebeld en zijn halsoverkop opnieuw uit Gent vertrokken. De echtgenoot, normaal gezien de rustigste en meest plichtsbewuste chauffeur in heel België, heeft die dag toch wel een paar snelheidsovertredingen begaan tussen Gent en Heist-op-den-Berg. Toen we aan de laatste lichten voor ons huis waren, kregen we telefoon van de schoonmama. Dat ze Indie hadden, dat ze terug thuis was en dat we het rustig aan konden doen. Ik denk dat onze collectieve zucht van opluchting tot in Gent te horen was.

Waar ons Indie die nacht allemaal gezeten heeft, weten we niet. Ze was vies, vuil, modderig en uitgehongerd. We hebben haar gevonden in het weiland aan de overkant van de drukke baan. In bekend terrein, ook voor haar, want daar durven we ook met haar wel eens gaan wandelen. Ze was op weg naar huis. Ze had duidelijk wel een schrik gepakt van auto’s, bleek nog weken later bij het wandelen.

Wij hebben die avond ongelooflijk veel geluk gehad. Dat Indie niet aangereden is, dat ze – na de eerste blinde paniek – stilaan de weg terug naar huis zocht, en dat een vriendelijke buurvrouw (die we een paar dagen later letterlijk in de bloemen gezet hebben) de moeite deed om het telefoonnummer te gaan opzoeken nadat ze ons hondje gespot had. Dat mijn schoonouders haar wilden gaan zoeken en uiteindelijk veilig terug thuis brachten.

Hou dus straks je dieren in de gaten! Zeker honden zijn vaak bang voor vuurwerk en kunnen dan wel eens onverwachte streken uithalen. Wij laten ons Indie vanavond alvast niet uit ons zicht verdwijnen 😉

Maar geniet met volle teugen van de overgang naar het Nieuwe jaar en zet 2015 alvast al goed in! De allerbeste wensen!

Advertentie

4 gedachten over “Honden en vuurwerk, geen goede combinatie!

  1. Ach gos…… arm beestje. Ja idd vuurwerk en dieren is geen ideale combinatie. Ik ben zo gelukkig dat onze katten er totaal niet bang voor zijn en gewoon voor het raam zitten te kijken naar die mooie kleurtjes in de lucht. Want als ik een diertje zo bang zie dan ben ik in staat iedereen stijf te schelden dat ze met die troep bezig zijn….

  2. Wij hebben licht aangelaten en de radio en de bovenburen gevraagd om eens te komen kijken, maar blijkbaar zijn ze ook niet echt bang van vuurwerk onze kittens, gelukkig maar, was er niet echt gerust in, voor ons is het al zo’n hels lawaai, wat moet het voor hen niet zijn,……

    • Wij kregen al om 19u telefoon van onze bezorgde buurvrouw. Of Indie wel binnen zat want er was al vuurwerk bezig… Maar we hebben ons Indie geen moment uit het oog verloren 😉 we hebben ons lesje geleerd…

  3. Pingback: Liebster Award – deel 2 | Tifosa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s