Excuses aan Thomas Van Der Plaetsen

Het verhaal deze week van de “betrapte” tienkamper Thomas Van Der Plaetsen die later aan teelbalkanker bleek te lijden, heeft me geraakt. 15 jaar lang was ik sportjournalist. Eerst voor teletekst, later ook voor het web. Ik heb in die 15 jaar de journalistiek een richting zien uitgaan waar ik me niet langer thuis in voelde en het vermeende dopingverhaal rond Van Der Plaetsen is daar een pijnlijk voorbeeld van.

Teletekst- en webjournalistiek wordt gekenmerkt door snelheid. Waar er vroeger in de sportjournalistiek één deadline was (het drukken van de krant of het 7 uur-journaal) heeft vooral het web dit grondig veranderd. “Ik wil het weten. Nu.” was ooit onze slogan. Wij werkten constant tegen deadlines. Je wil je nieuws zo snel mogelijk brengen, liefst om de concurrentie (net) voor te zijn. Dat je daarbij niet altijd even grondig je bronnen checkt, of niet elke partij aan het woord laat, is een spijtig neveneffect, maar dat neem je erbij in je jacht op primeurs.

Jouw primeurs moeten ook zo goed mogelijk verkocht worden. Internet is immers bij uitstek een vluchtig medium. Er passeert zoveel nieuws, dat je maar beter kan opvallen. En hoe spring je eruit? Door een sprekende kop én een opvallende foto. Vandaar de vaak weinig genuanceerde titels. “Van Der Plaetsen betrapt” verkoopt nu eenmaal beter dan “Mogelijke positieve test Van Der Plaetsen”.

Ergens in dat hele verhaal is de nuance verdwenen. En het respect. Op een bepaald punt verlies je uit het oog dat je over mensen bezig bent, niet over personages in jouw verhaal. Dat besef is bij mij keihard doorgedrongen toen Wouter Weylandt verongelukte in de Giro. De manier waarop de pers toen op dat ongeluk is gesprongen, heeft me heel erg gedegouteerd; de manier waarop zijn zwangere vriendin, zijn ouders en zus achtervolgd werden, tot een reactie werden gedwongen. Zij bleven echter heel waardig…

Ik kon het daarna niet meer. Ik was het heilige vuur kwijt en ik kon en wilde de concurrentie met de jonge honden niet meer aan. Ik heb voor mezelf de grens toen getrokken en heb een paar maanden later ook de eer aan mezelf gehouden. Maar sport is wel een liefde gebleven. Het heeft me wel een paar jaar gekost om het plezier terug te vinden. Het enthousiasme rond de Rode Duivels, het WK, heeft daar veel toe bijgedragen.

Daarom vond ik het hele verhaal rond Thomas Van Der Plaetsen zo pijnlijk deze week. Wie lekt zo’n nieuws? Voor je het “verhaal” brengt, moet je toch op zijn minst even contact opnemen met Thomas of zijn manager (in dit geval zijn zus) om te checken of het waar is. Meteen werd ook de link gelegd naar een mogelijke tumor als medische oorzaak. Waarom kreeg de familie niet de tijd om dat rustig uit te zoeken? Kon de primeur echt geen 24 uur wachten?

Alweer reageerde de sporter in kwestie met enorm veel waardigheid. Tegelijk bracht hij ook een ingetogen maar keiharde aanklacht tegen de werkwijze van het antidopingagentschap én van de pers. Thomas Van Der Plaetsen vroeg excuses. Ik heb ze nog nergens gezien.

Is dat de journalist van tegenwoordig? Gedreven genoeg om de primeur boven het menselijke te plaatsen, maar niet mans genoeg om zijn fout te erkennen? Ik wil vanuit mijn vroegere beroepsgroep de excuses wel overmaken aan Thomas en zijn familie. Het spijt me dat jullie menselijke verhaal moest wijken voor de jacht op de primeur. Het spijt me dat er alweer niet voldoende respect was. Veel sterkte, Thomas, snel herstel en hopelijk schitter je binnenkort weer op de atletiekvelden. Wij kijken er al naar uit.

2 gedachten over “Excuses aan Thomas Van Der Plaetsen

  1. Pingback: De honderdste! | Tifosa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s